4 Umiejętności Pokerzysty
Wytrawni gracze, tzw. rekiny kart, potocznie określani są jako ostrożni (tight) lub agresywni. „Ci zawodowcy nie grają wielu rozdań, ale jak już grają, to widać, że mają jaja”.
Ogólnie to dobry opis, choć wiele nie mówi. W naszej opinii dobry gracz to taki, który posiadł 4 umiejętności pokerowe.
1. Matematyka
· Dobry gracz musi znać podstawowe prawdopodobieństwa w grze. Wiedzą na przykład, że masz szanse 1/8.5 na zdobycie trójki w momencie, gdy masz w pierwszych kartach parę.
· Dobry gracz wie, jak ważna jest ilość kart, które mogą dać dobry ukłat (czyli tzw. outs). Policz je, pomnóż przez 2, dodaj 1. To daje mniej więcej szansę w procentach, którą masz na polepszenie swojego rozdania przy pomocy tych kart.
· Dobry gracz wie, kiedy opłaca się grać, znając karty outs i pulę na stole.
· Umiejętność liczenia to podstawowa wiedza. Można ją posiąść w jeden dzień. Nikt, kto tego nie rozumie, nie powinien zasiadać do gry na prawdziwe pieniądze, dopóki nie uzupełni swoich braków.
2. Dyscyplina
· Dobry gracz czeka na swoją przewagę. Co odróżnia zwycięskiego pokerzystę od słabych graczy (tzw. fish), to fakt, że słaby gracz nie oczekuje wygranej, którą sam sobie wypracuje. Pokerzysta – owszem. Słabi gracze grają w kości, ruletkę lub przy automatach, po prostu – liczą na łut szczęścia. Pokerzysta nie liczy na uśmiech losu. Pokerzysta liczy na to, że los przestanie uśmiechać się do pozostałych.
· Dobry gracz rozumie, że różne gry wymagają różnej dyscypliny. Gracz, który jest zdyscyplinowany grając przy stole bez limitów może grać cienko przy stole z limitami, i vice versa.
· Zdyscyplinowany gracz wie, kiedy grać, i kiedy spasować. Poznaje, kiedy puszczają mu nerwy.
· Zdyscyplinowany gracz wie, że nie jest doskonały. Gdy popełnia błąd, uczy się. Nie wini innych. Nie płacze. Uczy się na błędzie i gra dalej.
3. Psychologia.
· Dobry gracz nie jest egocentrykiem. On może być największym samolubem jakiego znasz. Może nie obchodzić go nikt poza nim samym, a odbieranie jedzenia biednemu może sprawiać mu radość. Jednak gdy taki zawodowiec siada do stołu, jego empatia przekracza wszelkie oczekiwania. Stara się myśleć jak przeciwnicy, rozumieć ich decyzje i powody tych decyzji. Zawodowiec stara się znaleźć odpowiedź na trzy pytania:
-Co ma mój przeciwnik?
-Co mój przeciwnik myśli, żę ja mam?
-Co mój przeciwnik myśli, że ja myślę, że on ma?
· Odpowiedzi na te trzy pytania to pierwszy krok. Manipulowanie odpowiedziami to drugi i ważniejszy krok. Przypuszczenie, że masz parę króli, a Twój przeciwnik parę asów. Jeśli obaj wiecie, co ma ten drugi, i jeśli obaj wiecie, co myśli ten drugi, że ma ten pierwszy, to po co grać w pokera? Dobry gracz umie manipulować odpowiedziami na pytanie 2 i 3 wolną grą, szybką grą, blefem. To wszyzstko pozwala zmylić przeciwnika.
· Dobry gracz wie, że psychologia jest o wiele ważniejsza w grze bez limitów niż w grze z limitami. Gry z limitem często zmieniają się w pojedynki oparte na matematyce i rachunku prawdopodobieństwa, podczas gdy gry bez limitów wymagają mnóstwa uwagi poświęconej psychologii.
4. Ryzyko i zysk
· Ocena kwoty puli w stosunku do poniesionego ryzyka to klucz w opanowaniu tej kategorii. Gracze ryzykują, jednak tylko wtedy, gdy oczekiwany zysk przekracza stawkę.
· Ważniejszą rzeczą jest ocena ryzyka i ew. wygranych w odniesieniu do tego, co dzieje się poza pokojem gry. Gracze wiedzą, ile potrzebują pieniędzy na grę i ile musi im zostać, jeśli się nie powiedzie w grze.
· Dobrzy gracze wiedzą, że nie mogą ryzykować całej przeznaczonej na grę kwoty tak często, jak jej niewielką część, którą stawiają w jednym zakładzie.
· Jeśli martwisz się możliwością przegranej, będziesz popełniać błędy w czasie gry. Lepiej zagrać innym razem.